De Hollandse klok in de hoek sloeg tien uur toen de voerman bij zijn haard ging zitten. Hij was zo diep bedroefd en zo getekend door verdriet dat zelfs de koekoek ervan leek te schrikken. Die maakte zijn tien melodieuze aankondigingen zo kort mogelijk, dook haastig terug in het Moorse paleis en klapte zijn deurtje achter zich dicht, alsof het ongewone schouwspel meer was dan hij kon verdragen.
Als de kleine hooimaaier met de scherpste zeis ter wereld was gewapend geweest en met iedere slag in het hart van de voerman had gesneden, had hij dat hart nooit zo diep kunnen verwonden als Dot had gedaan.
Het was een hart dat zo vol liefde voor haar was, zo innig verbonden en bijeengehouden door ontelbare draden van dierbare herinneringen, dagelijks gesponnen uit alles wat haar zo beminnelijk maakte. Een hart waarin ze zich zo zacht en zo diep had genesteld. Een hart dat zo oprecht en toegewijd was in zijn trouw, zo sterk in het goede en zo zwak tegenover het kwade, dat er aanvankelijk geen ruimte was voor woede of wraak. Er was alleen plaats voor het verbrijzelde beeld van de vrouw die het had vereerd.